میلاد امام موسی کاظم
گاهی وقتها کلمات در برابر وسعتِ روحِ مردان خدا کم میآورند، اما دلم میخواهد اینبار به زبانِ بیآلایشِ یک دلنوشته، با تو از میلادِ امامی بگویم که “کاظم” بود؛ یعنی مسلط بر خشم، و دریایِ صبر.
امروز دلم میخواهد کمی متفاوتتر به این روز نگاه کنم. هم وطن عزیز میلادِ امام موسی کاظم (ع) فقط یک تاریخ در تقویم نیست؛ یک درسنامه است. فکرش را بکن، در دنیایی که همه به دنبالِ واکنشهای آنی، فریادهای بلند و تلافی کردنها هستند، کسی متولد شد که نامش با “فرو بردنِ خشم” گره خورد. چقدر این صفت برای روزگارِ ما، برایِ دنیایِ پرهیاهویِ امروز، نایاب و دوستداشتنی است.
وقتی به زندگیاش نگاه میکنم، انگار میبینم که چطور میشود در اوجِ فشارها، در تنگنایِ زندانها و در میانِ نامهربانیها، باز هم “آرام” ماند. انگار ایشان به ما یاد میدهد که بزرگ بودن، به فریاد کشیدن نیست؛ به اقتدارِ سکوت است. به اینکه وقتی همه چیز میخواهد تو را به آشوب بکشد، تو مرکزِ ثقلِ آرامشِ خودت باشی.
بیایید امروز به رسمِ یادگاری از این میلادِ فرخنده، تمرین کنیم که کاظمِ نفسِ خویش باشیم. یاد بگیریم که اگر کسی خاری در مسیرمان کاشت، ما به جایِ خشم، گلِ مِهر بکاریم. مگر نه این است که ایشان همواره بر لبخند، بر مدارا و بر بخشش تأکید داشتند؟
امروز، در این لحظات که بویِ عطرِ حضورِ ایشان در فضا پیچیده، دلم میخواهد از تهِ دل بخواهم که ای بابالحوائج! همانطور که گره از کارِ هزاران حاجتمند باز کردی، گرههایِ ناپیدایِ ذهنِ ما را هم با دستانِ مهربانِ خودت باز کن. بگذار یاد بگیریم که “صبوری"، نقطه ضعف نیست؛ بلکه قدرتمندترین سلاحِ یک انسانِ مؤمن برای فتحِ قلههایِ کمال است.
امیدوارم دلت در این روزِ عزیز، مثلِ دریایِ وجودِ ایشان آرام، عمیق و زلال باشد. میلاد این امامِ همام بر تو مبارک باد.
